اولین گام در نوشتن عقد یا قرارداد ، انتخاب نوع عقد یا قرارداد می باشد. نکات مهمی در انتخاب وجود دارد که قصد داریم در این صفحه به آن بپردازیم.

۱- اولین نکته در انتخاب نوع عقد یا قرارداد احراز قصد طرفین معامله از سوی یک قرارداد نویس است. باید به دقت بررسی نمود که طرفین معامله به دنبال چه کاری هستند و قصد آنها از قرارداد چیست. به عبارت دیگر موضوعی که آنها را بر سر میز مذاکره کشانده است چیست؟ البته باید توجه داشت که گاهی اوقات طرفین معامله قصد انشاء موضوعی را دارند که معنای حقوقی آن با معنای عرفی و فنی آن متفاوت است که در مقام بیان نکات مربوط به هر عقد یا قرارداد به آن خواهیم پرداخت. بنابراین دراولین مرحله باید کشف کرد که طرفین چه موضوعی را دنبال می کنند تا در مرحله بعد بتوان عقد یا قرارداد مناسبی برای آن یافت. بعلاوه گاهی اوقات، موضوعات مختلفی مورد قصد متعاملین است که در این مقام، محور قراردادن کدام یک از موضوعات جهت انتخاب عقد یا قرارداد بسیار اهمیت دارد. آنچه در این موضوع اخیر ضروری است انتخاب و احراز مهمترین موضوع مورد قصد طرفین است.

۲- دومین نکته اولویت استفاده از عقود مصرح در قانون مدنی نسبت به قراردادهای عرفی می باشد. با لحاظ اینکه متون مربوط به عقود معین تحت حاکمیت قانون مدنی است و بسیاری از ارکان مربوط به عقد در قانون تعیین شده است لذا جهت تبیین و شفافیت بیشتر روابط معاملاتی طرفین، انتخاب عقود معین جهت انجام معامله ارجحیت دارد.

۳- سومین نکته اولویت استفاده از شرایط عمومی و قراردادهای استاندارد منتشره از سوی سازمان برنامه یا معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رییس جمهور است.

۴- چهارمین نکته استفاده از نوعی از عقد یا قرارداد که تبعات مسوولیتی کمتری داشته باشد. به عبارت دیگر ، مسوولیت قراردادی آن مصرح و مشخص و قابل تحمل برای طرفی قراردادی باشد که شما قرارداد را برای وی انشا می کنید. هدف از این عبارت، قصد عدم ایفای تعهد نیست بلکه استفاده از عقد یا قراردادی است که تحمل مسوولیتی آن برای طرف قرارداد ممکن باشد.